شعر قضاوت از محمد جعفری
بسته شد دستان او با دستبند هم به او زد دستبندش پوزخند
از قفا سنگی زدش مامور او غرق خون شد آن سر پر شور او
سنگ از روی زمین گفتش چنین نابکاری حق تو باشد همین
کامله مردی بر او دشنام داد ننگ بر تو سارق بدنام باد
دیگری آب دهانش را فکند تا به کی مردم بیازاری نژند
خانمی گفتا به صد نازو ادا داشت چشم بد به ما این بی حیا
مست خماری صدا زد این هموست جامک دزدیده ام در جیب اوست
سائل کوری بگفتا درهمم دزدی از کوران کند این متهم
صاحب گاری بگفت این بی کرم روزگاری یک لگد زد بر خرم
خارکن پیری ز صحرا آمده گفت تیشه م گم شده بر من بده
یک سگ ولگرد هم وق وق کنان پای او بگرفت و کردش در دهان
گرد او میخواند یک دیوانه ای شمع میخواهد چنین پروانه ای
عاقلی دیوانه را تصدیق کرد گفت آتش بایدش این نابه مرد
مرد بد نامی بگفتا مردمان جای بد نامی چو این نی پیشمان
خواجه مردی ناتوان از حجره اش بانگ می زد هان ندزدد بچه اش
زاغکی از ترس جمعیت گریخت فضله اش بر روی آن بدبخت ریخت
میزدندش کاسه ها و کوزه ها بر سر آن بی گناه بی نوا
در ره زندان هزاران بار مرد بس که از خلق عجول آزار برد
عاقبت داروغه گفت دارش زنیم از چه قاضی را کنون جارش زنیم
بهترین قاضی شما ای مردمان بعد از او باشید دائم در امان
عالمی عارف ندا دادش بس است عامل این فتنه ها دیگر کس است
این همه خرد و کلان اتهام کی شده واقع بگوئید یک کلام
مردمان گفتند ز دی رو بیست سال پیشتر کین خاک باشد بر زوال
مرد عالم گفت او صبح آمده شانزده سالی غنوده کنج ده
آمده دارو خرد بر مام پیر صبح گفتا قصه اش را در مسیر
دست بردارید از این کوته سری تا بگویم عامل فتنه گری
چون شتاب اندر قضاوت راه یافت حکمتان ارز و بهای کاه یافت
کار شیطانیست کار پر شتاب
هیچ از صبر و تامل رو متاب
سلام بر اردکلو و مردم خوبش